Kahrını Çekmek Bir Deyim Mi?
İzmir’de yaşıyorum ve bildiğiniz gibi, burada her şey biraz daha rahat, biraz daha huzurlu… Tabii, bazen rahatlık sınırlarını biraz zorluyoruz ve işte o zaman dilimizden çıkan deyimler devreye giriyor. Geçenlerde, sabah işe gitmek için hazırlık yaparken, kahvemi yudumlarken birden kendimi bir deyimin ortasında buldum: “Kahrını çekmek.” Hemen düşündüm, acaba bu bir deyim mi? Yoksa, gerçekten kahrını çekmek mi gerekiyordu? Hadi gelin, bu sorunun peşine düşelim ve hem kendi kafamızdaki soruları hem de İzmir sokaklarında kaybolan anlamları keşfe çıkalım!
Kahrını Çekmek: Klasik Bir Deyim Mi?
Öncelikle “kahrını çekmek” deyiminin anlamını bir kavrayalım. Hani şu “çok sıkıntılı bir durumu ya da zor bir zamanı yaşamak” diye açıklanan anlamı var. Ama bu deyimin neden böyle kullanıldığı, gerçekten kafa karıştırıcı. Çünkü kahrını çekmek, biraz daha fazlasını vaat ediyor, değil mi? Mesela “şu an kahrını çekiyorum” dediğimizde, sadece bir şeyin zorlayıcı olduğunu değil, o zorlanmanın bir süreklilik taşıdığını da belirtiyoruz. Yani “kahrını çekmek” demek, bence tam olarak bu hayatı bir şekilde çekip çekip götürmek anlamına geliyor.
“Kahrını Çekmek” ve Hayatın En Komik Anları
Düşünüyorum da, gerçekten kahrını çektiğim zamanlar var. Mesela geçen gün, iş yerinde patronumun yaptığı konuşmayı hatırlıyorum. Günlük konuşmalar her zaman bir şekilde anlaşılırken, onun sabahki motivasyon konuşması beni benden almıştı. Hani anlatmaya başlar başlamaz, gözlerim dolmaya başladı. Evet, bu kadar sıkıntıyı ve zorluğu gerçekten çekiyorum!
Patron: “Arkadaşlar, bugünden itibaren işler çok yoğun olacak. Bunu hep birlikte başaracağız!”
Ben: (içimden) Hayırdır, bu kadar stresin içinde gerçekten başarırsak, belki de bu deyimi hak etmemişizdir!
Ve işte o anda kafamda “kahrını çekmek” deyimi beliriverdi. Patronun o “süper motivasyon” konuşmasını dinlerken, sadece kahrını çekmekle kalmadım, sanki o kahrı biraz da hakkıyla çekiyormuşum gibi hissettim. Deyim de tam o noktada devreye girdi.
Kahrını Çekmek Bir Deyim mi? Yoksa Yaşam Tarzı mı?
Tam olarak “kahrını çekmek bir deyim mi?” sorusuna gelirsek, burada gerçekten filozofik bir soruya dalıyoruz. Bu deyim sadece bir kelime oyunu mu? Yoksa “gerçekten” bir yaşam tarzı mı? Çünkü bazen düşündüm, her şeyin içinde biraz kahrı çekmek yoksa hayat gerçek anlamda yaşamaya değer değil mi?
Mesela bir gün arkadaşım Caner’le buluştuk. O, her zaman rahat ve hayatı fazla kafasına takmayan biri. Ben ise, her şeyin altını çizip, analiz yapmaya çalışan, o çok derin düşünen tipi… Caner birden bana soruyor: “Yani, iş yerinde seni gerçekten üzmüyor mu bu kadar yoğunluk?”
Ben: “Üzüyor tabii! Ama işte… kahrını çekmek diye bir şey var ya, hani ben o yüzden takmıyorum.”
Caner: “Sen de pek anlamadın ama, sorun değil…”
O an bir düşündüm: “Kahrını çekmek” demek, sanki hayatın içine bir miktar zorlanma, stres, gerginlik katmak gibi bir şey. Ama bu öyle bir şey ki, bazen gerçekten bu zorluklar olmadan yaşadığını hissedemiyorsun. Sanki her şeyin kolay olduğu, tek düze bir hayat, insana gerçekten tat vermiyor. Hatta belki de “kahrını çekmek” bir tür hayatın gerçek anlamını arama yolculuğudur, kim bilir?
Hayatın Kahrını Çekerken Çevremizdeki Komik Anlar
Bir gün arkadaşım Ozan’la sohbet ederken yine bu deyimi tartışıyorduk. Ozan, bana göre her şeye pek kolay bakan bir tip ama bir şekilde sürekli sorunları çözmeye çalışıyor. Birden kafasına bir fikir geldi:
Ozan: “Bir şey diyeyim mi, kahrını çekmek diye bir deyim var ama ben buna kahrını yaratmak diye bir şey eklemek istiyorum.”
Ben: “Evet, sen zaten hayatı kafanda zorluyorsun.”
Ozan: “Ama bu daha eğlenceli. Ne demişler, ‘kahrı çekmek istiyorsan, önce yaratman gerek!’”
Ben: Evet, gerçekten, Ozan!
Birçok kez başıma gelmiştir, bu tür konuşmalar, çevremdekilerle olan diyaloglar arasında deyimlerin bende yarattığı en komik etkiler hep burada devreye girer. Hayat gerçekten bazen bir komedi filmi gibi! Ama gelin görün ki, o komedi filminin içinde “kahrını çekmek” her zaman var.
Kahrını Çekmek: Zorluklarla Yüzleşmenin Deyimsel Halleri
Sonuç olarak, “kahrını çekmek” deyimi, tam olarak ne ifade ettiğini düşündüğümüzde, aslında hayatın içindeki zorlukları kabullenmeyi ve bu zorluklarla başa çıkma çabasını simgeliyor. Ama her işin bir de komik yanı var, değil mi? İzmir’de güne başlarken, iş yerinde, arkadaşlarla bir kafede, kısacası her an her yerde “kahrını çektiğim” anlar var. Yeri geldiğinde gülümsedim, bazen ise hüzünlüyüm ama her seferinde, tüm zorlukları kabullenip, içten içe bir şekilde hep bir kahkaha patlatıyorum.
İç sesim yine devreye giriyor: “Bu hayat zor mu? Evet. Ama gülmeye de devam edeceğiz, değil mi?” Ve sonunda her şey, sadece bir deyim gibi geliyor…